Dün Akşam



Dün akşam..
Yemek yemeğimi yerken, cnbc-e dönüşümlü haberleri seyrediyorum. Ergenekon, Akp’nin kapatma davası derken asıl haber Güngören’deki patlama:(
Ölenleri anlatıyor haber spikeri.
Doğumuna 15 gün kalan bir anne…Anne olmamış olanların anlaması mümkün olmayan bir duygudur bu. Çünkü, bebek başlı başına hisseden, annesine ben buradayım diyen bir bireydir, sığınağında. İçim çok acıdı:(
Balkondan olayları seyreden 12 yaşında bir kız çocuğu..
Patlama sesinden korkup anneannelerinin elinden kaçan çocuklar..
Bunları dinlerken, aklıma bir önceki akşam geldi. 2 yaşına az kalan minik, fındık kurdu gibi bir kız çocuğu. Oyun oynuyoruz..Yaptığım çok bir şey değil aslında, eğlenmesi için bir-iki çılgınca hareket. Yaşımı onun seviyesine indirmeye çalışarak. Oturduğum için yüzüme uzak. Eğilip dizimden öpüyor beni..Bu kadar saf…bu kadar içten..Oy oyy diyerek yanağından öpüyorum. Buna izin veriyor olması bile güzel. O kadar masumlar ki..
Ağlamak çözüm değilken, gözlerimden yaşların akmasına mani olamıyorum..


Pamuk ipliğine bağlı yaşamak bu mu? Bu kadar mı?

Lanet olsun…lanet olsun…

3 Comments:

Maviye Yolculuk said...

Maalesef vili ciğim maalesef...Hiçbir şeyden haberi yokken, hatta doğmamış bebeğine elbise almaya giderken,karşıdan karşıya geçerken, işten eve dönerken...Her an herşyin olabileceğini ve yaşamın pamuk eipliğine ağlı olduğunu anlamak...

velenapruva said...

eller havaya
yakaladım seni

benim bu sayfadan haberim yoktu

demek sen de başka blogların insanı oldun

kıh kıh
benden kaçmaz ama
ben velena
:):):)

sevgiler

özlem said...

En acısı da hayatı öğrenemden masum çocukların ölmesi.
Ben buna hep "yaşama hakkının zorla ellerinden alınması" derim.
Kimi çok küçükken, kimi daha doğmadan.
Ne acı, ne kötü değil mi Vili?
Sevgilerimle...

hit counter
web statistics
 
GÜLÜMSE - by Templates Novo Blogger