Bir kaç anıdan sona (bana) kalan..

Kapıyı kapadı yavaşça..Sırtını kapıya dayayıp mırıldandı birkaç kez..“iyiyim ben iyiyim”
Yüzümdeki bu soğuk ifadeden anlamamıştır, içimdekini.

Kimi gün söz anlamını yitirir. Dediklerin ve duyulan aynı değildir. Kelimeler uçuşur hava da, sen birini kaparsın..o diğerini.
“dost” dersin..”arkadaş” dersin. Dersin de, senin içtenliğinin yansıdığı yerdeki, aksi nedir?

Kalın tuğlalarla çevirirsin kendini, örersin etrafını kalın duvarlarla.
Bir gün küçük bir çatlaktan sızar güneş gibi..Dersin ki, “hoş geldin”..Üzerine sinen dost kokunu içine çeker, seni kandırır bal gibi..kanarsın. Sakınmazsın sözünü, sakınmazsın..Öyle bir sona varır ki, kelimeler. Kalakalırsın, öfke ve kırgınlıkla..

Ağacın en yüksek dalında, bir yaprak vardır. Sense bir adım aşağısında…Seslense yüksekteki yaprak duymaz, sana seslenir..”duruşu, özü, sözü güzel yaprak..” Ağacı anlatırsın, kuşu, minik böcekleri…yaşadığın ne varsa. En yüksekteki yaprağı bile. Dinler…Haber alır ya, ulaşamadığından keyiflenir..Hissedersin. Duyulan his nedir ??

Ve bir çiçektir günle çalan kapını..Çiçeksin, çiçektir. Kimi gün o ışık verir sızlanan yüreğine..kimi gün sen. Yüklerinizi bölüşürsünüz. Bölüşürsünüz de, gözler kaçmaya başlarsa ürkek ürkek..dil tutulursa, laf söylenmez olursa. Hissedersin. Hissedersin de duyulan his nedir??

Kapıyı kapatır kadın, buruk bir gülüş dudaklarında…”hoşça kal” der. Ve demelidir..

vv.4/10/2008

Not: Kalemin ucuna gelmişti artık, yazılmalıydı. Akıp gitsin diye...başka hiçbir anlamı yok. Bu kadar.